Devotie

Twaalf uur 'talking-heads' interviewmateriaal kreeg Xander, en bakkenvol met vreemdsoortig bewegende mensen. Om hem te overtuigen dat het toch echt en mooie film kon worden monteerde Johannes zelf een eerste versie. Hiervoor stelde Apple een hagelnieuwe Imac beschikbaar en plaatste die bij Johannes thuis. Xander kreeg zo inzicht in het materiaal en monteerde vervolgens een heel andere eigen versie, en samen kwamen ze tot een huwelijk dat het beste van beiden combineerde. De structuur werd een stuk helderder zonder af te doen aan de mystiek.

Tijdens de zes weken ingelaste montagestop was het de bedoeling dan Enrique de samples ging componeren tot muziek, maar dat bleek veel lastiger dan gedacht. Aan het einde van de periode was er nog geen echte muziekscore, en de montage moest verder op tijdelijke muziek, wat heel lastig was aangezien het beeld in hoge mate afhankelijk moest zijn van de plaatsing van de samples.

Terwijl de tijdelijke muziek heel goed begon te werken in de beeldmontage, ploegde Enrique nachtenlang door aan de composities. Johannes had zich voorgenomen de tijdelijke muziek niet te vervangen voor gecomponeerde muziek die minder goed werkte, wat Enrique soms tot wanhoop dreef. Maar hij wilde ook dat het het beste van het beste werd, en ging onverstoorbaar door. Andere studenten van het conservatorium schoten te hulp met nieuwe software en opnames met live instrumenten, en zo kwam uiteindelijk de magie terug in de muziek.

Na de puntjes op de i in de beeldmontage ging de film richting geluidsmontage en kleurcorrectie. Bij het bevriende bedrijfje Amator namen Michiel en Johannes uitgebreid de tijd om de kleuren tot diep in het grensgebied tussen realistisch en gestileerd te drijven, terwijl Tim de titels ontwierp.

Intussen boog Wilco (geluidsmontage) zich over de mogelijkheden om het oorspronkelijke idee waar het project uit voortkwam weer terug te laten komen in de film, en construeerde zeer soepel en vloeiend overlopende geluidsatmosferen. Veel aandacht ging uit naar subtiliteiten en het onderbewustzijn, soms werd er tot en met de roomnoise ritmisch gemonteerd.

De muziek werd gemixed en voorzien van een ruimtelijk concept; elk muzikaal hoofdstuk sterft langzaam in het midden weg, terwijl het volgende hoofdstuk van achteren inkomt. Dit om de film nog meer een zuigende werking mee te geven.

Uiteindelijk kwam alles weer samen, "Devotie" de film was helemaal af.